در شلوغی خیابان، ویلچری دیده می‌شود که دیگر صاحبش بر آن ننشسته؛ اما غیبت او، حضوری پررنگ‌تر ساخته است.

این ویلچر، تنها یک یادگار فیزیکی نیست؛ نشانه‌ای است از صلابت مردی که خود به قافله شهدا پیوست و همسری که با حمل نشان ایثار او، مسیر را ادامه می‌دهد.

همراهی یک زن، یک عکس و یک ویلچر خالی، روایت وفاداری را کامل می‌کند؛ روایتی که می‌گوید شهادت، پایان راه نیست و یاد شهدا، همچنان در متن جامعه جریان دارد.

در میان پرچم‌ها و قدم‌ها، این تصویر یادآوری می‌کند که برخی قامت‌ها خم شد تا پرچم برافراشته بماند.

۲۲ بهمن، فقط سالروز یک پیروزی تاریخی نیست؛ روزی است برای تجدید بیعت با آنان که رفتند، اما راهشان را در دستان بازماندگان به یادگار گذاشتند.

راهی که هنوز ادامه دارد، حتی اگر مرکبش خالی مانده باشد.